Acılar ile yoğrulduk,
Yaşamak yoruyor bizi.
Kanlarımız tükendi,
Yükümüz zayıf omuzlarımızda taşınır.
Mezarımıza güller ekilir,
Güller kırmızı akıtır damla damla.
Her bedenimiz acılar ile yakınır.
Ve ben…
Ben mi?
Ben uzaktan mezarlıklar arasında gidip geliyorum
Ve her günümü silinmeyen bir yasla örtüyorum.
Neşenin üstü ağıtlarla örtülür.
Biz hayatın ta kendisiyiz.
Ama siz ey Muhammed’in ümmeti,
Sizler ise bizim şahidimiz.