Değerli okurlarım,
Açık konuşayım; ben olsaydım yapamazdım. Hira’nın o dik yokuşuna daha ilk adımımı attığımda, nefesim kesilip dizlerim titremeye başladığında dilimden dökülen ilk cümle, aslında bir acziyet itirafıydı: “Ben yapamazdım.”
Biz bugün üzerinde rahatça yürüyelim diye yontulmuş basamaklarda, elimizde su şişeleriyle, sırtımızda en modern kıyafetlerle çıkarken bile kaç kez soluklandık, kaç kez “Daha ne kadar var?” diye birbirimizin gözüne baktık… Ama o… Bizim annemiz, sığınağımız, ilk limanımız Hz. Hatice… O, bu yolu altmışına merdiven dayamışken, o kayaların keskinliğine, çölün o insanın ciğerini yakan kavurucu sıcağına rağmen her gün, her hafta arşınlıyordu. Üstelik elinde sadece bir azık değil, eşine olan o sarsılmaz itimadını, davasına olan o devasa imanını taşıyordu.
Yokuşun ortasında bir taşın kenarına çöktüğümde, Mekke’nin ışıkları aşağıda küçülürken düşündüm; bu yol sadece kas gücüyle, gençlikle, kondisyonla çıkılmazmış. Bu yol, ancak bir gönül davasıyla, bir teslimiyetle ve “O (s.a.v.) oradaysa ben de buradayım” diyen bir sadakatle aşılırmış. Ben iki basamakta nefes nefese kalırken, o her adımda aslında göklere yaklaşıyormuş. Biz Hira’yı hep zirveye ulaşılan bir yer sanırdık; meğer Hira, o yokuşu çıkabilen bir yüreğin kendisiymiş.
Zirveye varıp da o daracık mağaranın kapısına geldiğimde, rüzgârın uğultusu arasından o müjdenin yankısını duyar gibi oldum. Cebrail (a.s.) Efendimiz’e (s.a.v.) gelip, “Ey Allah’ın Resulü! İşte Hatice geliyor. Yanında bir kap var, içinde yiyecek ve içecek… O yanına geldiğinde, ona Rabbinden ve benden selam söyle!” demişti ya… Şimdi o kayaların üzerinde dururken anlıyorum o selamın ağırlığını. Allah, o yorgun bacaklara, o sadık kalbe, o tozlu ayaklara ve “Sen yorulma, ben gelirim” diyen o büyük ruha selam gönderiyordu. Yer gök bu vefaya şahitlik ediyordu.
Rabbimiz sanki o selamla tüm asırlara şunu fısıldıyordu: “Ey Hatice, sen kulumu en zor gününde yalnız bırakmadın, ben de seni iki cihanda yalnız bırakmıyorum.” Hani İnsan Suresi’nde buyuruyor ya; “Sabrettikleri için onlara bir mükâfat olarak cenneti ve ipeği verecektir.” (İnsan Suresi, 12). Hatice annemiz o ipeği ve o cennet saraylarını daha bu dünyadayken, o sert ve acımasız kayaların üzerinde yürürken hak etmişti meğer. O, Peygamberimiz mağaradan korkuyla indiğinde “Korkma!” diyen o sesin sahibiydi; çünkü kendisi korkuyu o yokuşlarda çoktan geride bırakmıştı.
Aşağı inerken kendimden utandım, halimden utandım. Bizim sevgi dediğimiz, bizim vefa dediğimiz, bizim dindarlık dediğimiz şey ne kadar da konforluymuş… Bizler düz yolda yürürken yorulurken, o sarp kayalarda bir medeniyetin temelini sırtındaki azık torbasıyla atmış. Hira bana şunu öğretti: Eğer yolun sonunda Allah’ın selamı varsa, yokuşun hiçbir hükmü yokmuş. Eğer sevdiğin seni gökyüzünün altında bekliyorsa, dizlerindeki sızı aslında birer madalyaymış.
Şimdi Umre’den döndüm, evimdeyim. Ama aklım hâlâ o dik yokuşta, o keskin virajlarda… Kendime sık sık soruyorum: Benim hayat yokuşumda, Rabbimin selamına değecek kadar sadık bir yürüyüşüm var mı? Ben kimin Hira’sına azık taşıyorum? Kimin karanlığına ışık, kimin titreyen omuzlarına örtü oluyorum?
Ben yapamazdım, evet; ama o yaptı. Ve bize “nasıl kadın olunur”, “nasıl eş olunur” ve en önemlisi “nasıl insan olunur”un en güzel, en yanık, en asil fotoğrafını bıraktı. Ve artık daha iyi anlıyorum Hz. Muhammed’in (s.a.v.) Hatice’sine olan o derin sevgisini…
Hasretim Hatice’ye… Hasretim o selama… Hasretim o selamı alacak kadar tertemiz bir teslimiyete.
Rabbinden ve Cebrail’den (a.s.) selam alan mübarek kadına, bizden de binlerce selam olsun.
Kalbi dualarımla.
