Seccadesinde namazından sonra uzun uzun oturmayı seviyordu. Sohbetin tam kıvam bulduğu yerdi ve Rabbiyle hasbihal ediyordu. Elinde tesbihi sağa sola çeviriyor, oyalanıp oynuyordu.
Yıllar önce bir yerde okumuştu: Dervişin biri elinde tesbihle zikir çekerken mecnunun birine denk gelmişti. Neyi saydığını sorup mecnun dervişe, “Hiç insan sevdiğine vereceğini sayar mı? Ölçüsü, sonu olur mu?” diye serzenişte bulunmuştu. Aklına gelir, bir irkilir, sonra da saymadan okurdu zikirlerini. İçi öyle bir kıvam bulurdu ki hiçbir tarifi, izahı bulunamazdı. Belli ki saymaların sebebi de o kıvamı aramaktı.
Kurbiyet, kelime anlamı olarak “yakınlık” demektir. Tasavvufi ve dini bir terim olarak ise; kulun ibadetler, ahlaki güzellikler ve samimiyetle Allah’a manevi olarak yaklaşma çabasını ve bu yakınlık derecesini ifade eder. (TDV İslam Ansiklopedisi)
Kulun Rabbine yakınlaşması… Varlığında varlığını külliyen hissedip tarifsiz bir şekilde o yakınlığın hazzını tüm varlığında hissetmesi. Yüreğinin pır pır Rabbinin sevgisiyle çırpınması. Rabbinin de sevdiği kulu için zaman ve mekânı dilediğinde sınırların ötelerine sıçratması.
İhlas, dini ve ahlaki terim olarak ibadet ve iyilikleri gösterişten, riyadan ve her türlü çıkar kaygısından arındırıp sadece Allah rızası için yapmak demektir. “Saflık, samimiyet, içtenlik ve kalp temizliği” anlamlarına gelir. (TDV İslam Ansiklopedisi)
Tam olarak kendisinden istenilene odaklanarak; riyadan ari, kibirden duru, gösteriş ve şaşaadan temiz, başka hiç kimse yokmuş gibi, bir kendi bir de Rabbisi var gibi ibadet eylemek. Görünmek, göstermek, takdir edilmek, karşılık beklemek olmadan can ile cananın billuri hasbihaliyle amellenmek… İhsan…
İhsan: Allah’ın seni gördüğünü ve her an seni izlediğini bilerek yaşama bilincine ihsan denir. Bu kavram, kişinin ibadetlerini ve tüm yaşamını Allah’ı görüyormuşçasına ya da en azından Allah’ın kendisini her an gördüğünü bilerek en güzel şekilde sürdürmesini ifade eder. (TDV İslam Ansiklopedisi)
“Omuzlarımızda meleklerimiz var” diye sevinirdim çocukken. Onlarla konuşur, anlatır dururdum gördüklerimi. Belli ki her yerimizde sayısız melekler var ve çok daha güzeli; meleklerin filtresinden geçmeden, onlardan bilgi almadan aralıksız bizi gözüp gözeten Rabbimiz var. Her an, her şekilde. Zerre boşluk olmaksızın her hissi, her duyguyu derinden bilerek, şah damarımızdan çok daha yakınımızda.
Allahu Teâla kullarından günde beş defa kendisine zaman ayırıp huzuruna gelmelerini istiyor. Halbuki yer, mekân, zaman, hepsi zaten O’nun. O, bilfiil bile isteye huzurunda olmamızı ve bu halden nimetlenmemizi murad ediyor. Günümüz bilim insanları giderek daha fazla sükunetin önemini vurgularken, Rabbimiz yarattığından beri bunu ısrarla istiyor.
Huşu ile ibadet etmek ruhun duşudur. Ilık ılık varlığından süzülen aidiyet ve büyüklüğüne teslim olduğu Yaratanının merhamet ve kudretiyle, huzurun rahatlığında demlenir ruh. Tesbihlerde tekrar tekrar söyledikleri, gönül başının istek saçlarını tel tel tarayıp ayıklar. Derbeder yürek nefsin rüzgarında savrulurken, düzenli ibadetle sıkı sıkı dizginlenip mıhlanır.
Rabbü’l-âlemîn başıboş bırakmadığı kulundan yakınlık, bağlılık, özen ve ihsan ister. Yarattıklarına karşı bir annenin bebesine şefkatinden milyon kere fazla şefkat ve sevgi dolu olan Rabbimiz, binbir bahane ile sırat-ı müstakime davet eder kullarını. Hangi sevgili günde beş kere vuslata çağırır? Hangi sevgili bin kere çirkinlik yapsan da pişmanlığınla hemencecik yapmamış gibi siler, tertemiz yapar? Özünde insan olma cevherini sakladığı, sonunda cenneti ile mükafatlandıracağı kulunu pürüpak olana kadar defalarca siler, yıkar, temizler.
Efendimize (s.a.v.) Rabbimiz “İste habibim” buyuruyor, Efendimiz (s.a.v.) “ÜMMETİM” diyor. Mevlam yine soruyor, Efendimiz (s.a.v.) yine “ÜMMETİM” diyor. Ne zaman, nerede olursa cevap hep aynı: “ÜMMETİM.” Sonunda Rabbimiz buyuruyor: “Ya habibim, onlar için endişe etme. Onları senin sevdiğinden daha çok seviyorum. Eğer pişman olur tövbe ederlerse ben onlara habibim, eğer pişman olup tövbe etmezlerse o zaman dert verir, sıkıntı verir temizlerim; ben onlara tabibim.” (Bakara 186)
Kullarını muhabbetle yaratmış, gönüllerinin terbiyesini muhabbete saklamış, muhabbetle büyütüp muhabbetle tekamüle ulaştırmış bir Rabbimiz var. Kurbiyet için yaprak gibi titreyip, nefes gibi kesintisiz ibadet etmemiz gerekirken; serkeşlik edip nefse teslim olmak ne kadar acı ve utandırıcıdır halimiz adına.
Saatlerce manasız bir ekran oyununa ömrünü heba eden insan, bir kelime-i tevhîde zaman ayırmıyorsa yatıp kalkıp nasipsizliğine dövünmelidir. Uğruna âlemlerin yaratıldığı son Peygamber Muhammed Mustafa (sallallahu aleyhi ve sellem)’e ümmet olmak nasip olmuş. Verdiği haberler uygulanır, işlenir bir memlekette doğmuş; dursan çağıran, düşsen kaldıran insanların olduğu bir vatan nasip olmuş ve hâlâ ömrü zehirle damarlarımıza zerk eden gavur oyunlarına teslim etmek ne kadar feryat edilesidir!
“Eğer siz günah işlemeseydiniz, Allah sizi helak eder ve yerinize, günah işleyip peşinden tövbe eden kullar yaratırdı.” (Müslim, Tevbe, 9)
Mukaddes zamanlar ihsan eylemiş, sağanak sağanak af dağıttığı… Özel dualar, terkipler, reçeteler yollamış. Kaybolup gitmeyelim diye, her adım başı çok detaylı, daha daha çok detaylı işaretler döşemiş hayat yollarımıza; “Bulamadım seni Ya Rab” diye hüzünlenmeyelim diye.
Yakınlaşmanın en kıymetli zamanlarından geçiyoruz. Nefislerimizden selamete ermenin şifreleri dağıtılıyor bu güzel gecelerde. Azıcık heves, azıcık gayretle ana yollara çıkarır bu taşlı patikalar. Ucunda Cenab-ı Mevla’yı görebileceğimiz Cennet-i Âlâ var; aklı olanı böylesi bir hedeften ne alıkoyar?
Allah’ım! Sen rahmeti, merhameti, kudreti sonsuz olansın; bizi rızana kavuşmaya sevdalı kıl. Rızanın dışından tiksindir. Gönüllerimizi dünya ve içindekilere muhabbetten arındır. Ahiret nimetleri ve cemalinin hasretiyle süsle. Senin gücün her şeye yeter.
Hasbünallâhü ve ni’mel vekîl ni’mel mevlâ ve ni’men nasîr.
