Dünya denen bu hanın, söner elbet ışığı.
Toprak kucak açınca, diner gönül sızısı.
Bir anlık sessizliktir hayatın son eşiği.
Alınlarda yazılıdır mutlak kader yazısı.
Bir kuş misali Rabbe gider tüm canlar.
Makam, mevki ne ki, gün gelir canı yakar.
Kırılır kalem, bilesin ecel geldiği zaman.
Hakikati o zaman uyanan kullar anlar.
Saatler geri dönmez, ne de zaman durur.
Her nefes bir adımdır, gidiliverir menzile.
Ebedi bir huzura açılan kapıdır iman.
Sana kalkan olur ateş yaktığı zaman.
Rabbe sığın, ölüm korkusu sarmaz seni.
Gerçek hayat bu işte, beklenen büyük gün.
Fani olan bu yer vakit gelince biter.
Asıl hayat başlar bak, bittiği yerde dünün.
