Sırtında taşıdığın sadece yük değil Gazzeli çocuk,
Koca bir dünyanın görmezden geldiği dilsiz kederdir.
Onca vahşete tanık olduğun omzundaki yük,
Senin çocukluğuna kör kalan insanlığın ecelidir.
Yüzün kan revan, yaralardan solan bir çiçek…
İzlese de sözde adı insanlık bakıp teğet geçer,
Her biri vurdumduymaz kendi dünyasıyla mülk,
Kimse bilmez o küçücük kalpten ne fırtınalar eser.
Bir baraka rüzgârı sızdırır, zemininde ayaz ve toprak,
Sen titrerken içeride, dışarıda hayat akar umursamaz.
Oysa bir salıncak dursaydı şurada, sallansaydı tek bir yaprak,
Hangi kâğıt sarabilirdi yaranı, hangi kışa dönmezdi yaz?
Seni omuzlarındaki o ağır yükten değil,
Gözlerinde sakladığın o kırık, o mahzun rüyadan tanıyorum.
Dünya canını yakmış senin, eğil çocuk, önünde eğil;
Ben senin o tertemiz kalbine bakıp insanlığımdan utanıyorum.
