Senin varlığın ile parıldar yedi iklim,
Söz biter, lisan susar; hüsnüne hayran zihin.
Gözlerinin ufkunda kaybolur derya, elim.
İşte ruhum önündedir, kurulur taht-ı revan;
Sen bendimi yıkıp geçtin, ey mihribân-ı cihan!
Mehtap utansın senin o gül yüzünün şavkından,
Zühre yıldızı gökte sönük kalır yanında.
Cennette kevser akar ellerinin şevkinden,
Hüznün ümmet olur, aklına gelir her zaman.
Gözlerinin zindanına mahkûmdur bu baht-ı cihan.
Senin yerin firdevs, kavuşur muyuz acep sana?
Bütün fırçalar aciz senin narin rengine.
Adını nakşederim sönmeyen mübarek lafzına,
Kâinat hayretle seyreder o eşsiz güzelliğine.
Tüm mal mülkünü verse değer mi bir bakışa?
Bütün dervişler hayran, su dökse sönmez ateşi,
Şîrîn dağları delse senin aşkınla eğer,
Ferhat’ın gözyaşları çağlayıp derya olur.
Bütün âlemin sabrı bir tek nazına değer,
Âşığın yüreğinde adın bir rüya olur.
Şems âlem-i manada kapında derviş kalır,
Mevlânâ bu sevdayla kendinden geçip gider.
Ashap yüzünde huzuru bulup sana hayran kalır,
Bu aşkın dergâhında silindi cümle varlık.
Bir nazarın lütfeyle bu na’tı yazana artık.
