Dünya bir misafirhane, biz ise yolcu,
Kimi hayattan memnun, bazısına yorucu,
Sona gelince bırakır yaşamına bir nokta,
Bitmez sandığın her şey bitiverir sonunda.
Gelen gider bir müddet, kuş misali göçer,
Yaşadığın her zerre biçilir, sana döner,
Düşer gözünden yaşlar, usulce akar,
Bedeninde gün geçtikçe vuku bulur acılar.
İncitmeden gel, güzel eserler bırakalım,
Gönüllerde iz olup dualarda kalalım.
Dünya misafirhanedir, konukluğu da kısa,
Nefsimiz ile değil, iyiliklerle çıkalım.
Bak, mevsimler de geçti ama izi kaldı,
Yüreklerimizde tükenmeyen umutlar gibi.
Ah, bu yalan dünya bizlerden neler aldı,
O yüzden uzak etme kendinden hakikati.
